Inschrijvingen open voor

Ik wist dat de beker van Vlaanderen geen gewone wedstrijd was

Maar de clou van de zaak had ik nog steeds niet door, al was ik de voorbije 3 jaar op de meeste jeugdwedstrijden eens gepasseerd.

 

Zaterdag 18 april was ik op een feestje verzeild waar ik de kans had om samen met Sara Roggeman een babbeltje te slaan.  Ik was heel erg benieuwd naar haar ervaring.   Zij was één van de pupillen meisjes die in de namiddag de eer van AVLO was gaan verdedigen in Beveren. Ik had wel 37 vragen voor haar maar het bijzondere was dat Sara nog niet zoveel wedstrijdervaring had en daardoor niet zo goed kon benoemen wat een bekerwedstrijd nu zo bijzonder maakt….  Ik hoorde en zag wel dat ze tevreden was en een fijne middag had gehad samen met een klein ploegje atleten. 

Sara, Nele, Stephanie, Nihed, Roos,  Dounia, Tine, Larissa; Stien, een tweede Sara en Phebe leverden daar bijzonder knappe prestaties.  Als ze nog talrijker zouden geweest zijn, was de kans reëel om een finaleplaats te behalen… Maar ja, de datum was blijkbaar niet voor iedereen zo ideaal.  Communies, verjaardagsfeesten en vakantieplannen maakten het niet evident om er te zijn.

 

Zondag 19 april had ik de eer en het genoegen om mijn zoon, Klaas Heirbrant te vergezellen naar zijn eerste BvV voor pupillen en miniemen in Gentbrugge. 

De zon verwarmde ons als we een plekje vonden uit de frisse wind.  De zwart-witten – met opvallende veel groene accenten – verzamelden zich en de trainers in hun spiksplinternieuwe AVLO-training, hadden er duidelijk ook zin in.  “Aan de kwantiteit kan het al zeker niet liggen” zei Michel Verniers want we waren echt met veel (28 atleten PLUS supporters).  Voor bijna elke discipline kwamen meerdere pupillen en miniemen aan de start wat er voor zorgde dat de kansen om een mooi resultaat te boeken vergroot werden.  Per club leverde elke beste prestatie per discipline en per categorie punten op voor het klassement van de dag.  Samen opwarmen, voor elkaar supporteren en samen aanschuiven. De atleten leerden elkaar nog beter kennen.

De middag vorderde.  Het uithangbord met de resultaten trok meer en meer geïnteresseerden.  Toen het tijd was voor de estafetten wist elke aanwezige AVLO-er dat er werd gestreden voor een tweede of een derde plaats in de rangorde EN dat enkel de eerste twee plaatsen een ticket opleverden voor de finale van de beker van Vlaanderen.   Het werd spannend. Kian Staes moest buiten zijn wil om opgeven en op het laatste nippertje werd daardoor nog verschoven in de estafettenploegjes.  De spanning steeg.  Reeks na reeks werden de estafetten gelopen en het was moeilijk om overzicht te behouden en de punten in te schatten… We bleven hopen met veel zin voor realisme… het zat er nog in maar we voelden aan onze kleine teen dat de kans klein was…  Het wij-zijn-één-team-gevoel was zo voelbaar.  Ik genoot er echt van!

De strijd was gestreden maar de punten nog niet geteld.  We verzamelden voor het gebouw waar de telling gebeurde. “Pfff”, zei Sverre Van Britsom, “dit gaat er hier wel over of we naar het Koning Boudewijnstadion mogen of niet he!”  En toen kwam het verdict.  Natuurlijk begonnen ze de ranglijst af te roepen van achter naar voor. Je zag atleten op hun lip bijten; anderen handenwringen.

AVLO behaalde een 3de plaats; een mooi resultaat om fier op te zijn.  Racing Gent en KAA Gent kaapten de twee tickets voor de finale voor de Beker van Vlaanderen. 

Eerlijk, ze hebben het verdiend; maar wij hadden daar zeker ook niet misstaan!

Onderweg naar de auto werden al toekomstdromen uitgesproken voor volgend jaar.  Je kan er van op aan; volgend jaar wordt een nieuwe strijd gestreden en de inzet zal enorm zijn. 

Van zodra de data’s bekend zijn wil ik iedereen warm aanbevelen om deze in te plannen in jullie agenda.  Hopelijk tot dan!