Out op het WK 24 uur te Belfast maar reeds nieuwe uitdagingen

Begin juli liepen we mee op het WK 24 uur te Belfast.
De conditie was goed dat was voelbaar de week voordien op de 10 Miles van Waasmunster.
 
Van bij de start hadden we geen vermoeden dat we uiteindelijk de race zouden moeten verlaten met een blessure.
Geleidelijk aan kregen we steeds meer last van ons linker been, meer bepaald  van de tractus iliotibialis,
de brede peesplaat aan de buitenzijde van het bovenbeen. 
 
We zijn dan naar de medisch post gegaan voor een massagebeurt. Dat bood maar een 2 tal uur soelaas.
Zo zijn we een 4 tal keer terug op massage gegaan. Uiteindelijk dan maar overgeschakeld op wandelen wat ook niet echt comfortabel was. Nadat er een Belgisch teamlid was uitgevallen heb ik ook beslist om de wedstrijd te staken.
Nog  meedoen voor het landenklassement was nu toch al uitgesloten.
 
De oorzaak van de blessure heeft mij aan het denken gezet. Na 84 ultrawedstrijden waarvan 63wedstrijden op gesloten kleine omloop hebben we besloten om over te stappen naar de Ultra-wegwedstrijden. Geen monotone belasting meer maar variatie in het parcours.
Hiermee wil ik niet zeggen dat ik nooit meer een 24u of 6u wedstrijd loop.
 
Binnenkort staan er nog 2 wedstrijden gepland een 12u en een 24 uur deze werken we nog af en dan wordt het roer omgegooid.
Op 7 Oktober lopen we in het Duitse Rothenburg ob der Tauber een 100 mijl op de weg.
Als dat naar wens verloopt bouwen we verder op en hopen we volgend jaar aan de start te staan van de SPARTATHLON.
 
Wordt vervolgd.
 
Sportieve groeten,
 
Chris Dhooge.