19 maart 2017 BK Masters met jeugdprogramma
iqoptioncom

opzioni binarie il broker piu semplice

Strandmarathon Scheveningen - Zandvoort of de sportieve uitdaging van Dries Wiewauters

(verslag door Dries Wiewauters)
13 maart 2016 rond 6h ’sochtends, de auto in op weg naar Zandvoort om één van mijn 3 sportieve To Do’s van 2016 van de lijst te proberen schrappen. Voor mijn eerste volledige seizoen bij AVLO, heb ik als doelen gezet: het lopen van een eerste grote stadsmarathon (Boston), een zware Skyrunning Ultra (Ultra Pirineu) en het winnen van een wedstrijd.
 
Vijf weken voor Boston zijn we dus op weg naar een “duurtraining”. Lange duurlopen zijn immers leuker in groep tussen de natuur. Deze keer wordt het een strandmarathon van Scheveningen naar Zandvoort. Iets voor 9h kom ik aan in Zandvoort om via een pendelbus naar de start te gaan. En dan om 11h is het zo ver. Blijkbaar zijn we met 400 zotten die op hun zondag wat willen afzien. Voor de individuele marathon zijn we met een 80 personen, de anderen zijn duo-teams of teams met 4-5 volwassenen die afwisselend lopen en met de MTB fietsen. Ook zijn er teams van 6-7 kinderen die met een jeep worden rondgereden en elk om beurt een kilometer voor hun rekening nemen. Die laatste mogen 5 meter voor de massa starten.
 
Het geweer gaat af en al rap wordt het Zuidwaarts laveren tussen kinderbeentjes. Na een 100m zijn we vrij, maar zie ik een andere loper die met een tempo van 3m45 volop van de meewind probeert te profiteren. Veel te rap natuurlijk, maar ze hadden wel 39km 3 beaufort tegenwind voorspelt, dus ik volg hem op 10 seconden. Tijdens het keerpunt bij de pier op 3km haal ik hem in en keren we om voor 39km tegen de wind te beuken. Om hem niet in mijn zog te laten lopen zet ik direct een versnelling om hem op een handvol seconden te plaatsen. Als een goedkope paraplu slaat de klep van mijn pet om. Het tempo zakt, ik draai de pet om en ga naar mijn geplande tempo van 4m40.
 
Ergens tussen km 8 en 10 ben ik al tegen 2 overenthousiaste honden zonder leiband gebotst en krijg ik eindelijk gezelschap. De raket van aan de start blijkt ook een Belg te zijn, maar mijn vrees was gegrond, hij laat mij de wind breken … Uit de MTB die me begeleid van de wedstrijdjury kan ik terecht geen voordeel halen. Hij laat steeds voldoende ruimte.
 
Op km 18 passeren we Katwijk aan Zee en moeten we kort door het mulle zand een pier op voor een riviermonding van de Rijn over te steken. Ik versnel en neem wat risico’s op de stenen van de pier, trek door op de brug en de pier terug naar het strand. Op de bevoorrading kiep ik wat water binnen en merk ik dat we terug solo verder moeten.
 
Het strand draait langzaam meer naar het Noordoosten en de kopwind sterkt aan, maar ik krijg terug gezelschap. Ditmaal van een tienermeisje en haar kompanen in de jeep. Het is een paar kilometer haasje over, maar op 23km laat ik hen gaan.
 
Tot km 30-35 bots ik wel nog op 2 honden, maar gebeurd er verder niet zo veel. De begeleider op zijn MTB slipt wel een paar keer als we stroken water moeten kruisen, maar mijn materiaalkeuze blijkt goed, de schoenen drogen steeds rap uit en ik blijf gevrijwaard van bleinen en andere ongemakken. Stillaan groeit het besef dat ik mijn eerste bloemen in ontvangst ga mogen nemen! Ik begin om te kijken, maar zie geen fluo-hesjes van de andere lopers. Zelfs niet van een duo-team …
 
Rond km 35 krijg ik bezoek van de jeep van de wedstrijd jury en de gezapige Surinamer (?) achter het stuur merkt mijn blikken naar de achterhoede. Hij roept:
Je moet niet achter je kijken jongen, we hebben daarnet nog gestopt en je hebt zeker 2 kilometer voorsprong joh. Rustig doortuffen en tis int zakkie.
Ik bedank hem, gooi een duim terug en laat het tempo met 20 seconden zakken. Het blijft immers een veredelde duurtraining voor Boston en op een trail doet de tijd er toch niet toe.
 
De 2 laatste bevoorradingsposten staan te ver landinwaarts op het mulle zand en mis ik - blijkt bij afloop - net zoals zovelen. De linker kuit verkrampt in de laatste kilometers, maar we tuffen nog de laatste honderd meter door het mulle zand en bereiken een eerste doelstelling voor 2016! Ik win de wedstrijd met uiteindelijk 12 minuten voorsprong op de 2 in het klassement. Het was blijkbaar een zware editie, want hij loopt deze wedstrijd elk jaar en was 25 minuten trager als gewoonlijk. Na een interview door 2 kranten waarvan ik de naam vergeet te vragen en een dikke hamburger trekken we naar huis.
 
De motor zit goed voor een gooi te doen naar de PR in Boston. Dan terug kracht trainen en de bergen in voor Zegama-Aizkorri, Lake Sky Ultra en Ultra Pirineu. De oma was blij met de bos bloemen. Bedankt aan Dirk Vervaet en de gehele loopgroep voor de compagnie tijdens de wintertrainingen.
 
Groeten,
Dries