Limitsmeet en Open PK Steeple op de piste van Zele (uitslag).
Inschrijvingen open voor

Een interview over dankbaarheid, supporters en concurrentie

Mijn laarzen zogen zich vast in de modder bij het verkennen van het parcours in Schellebelle. Het was duidelijk dat wie niet op kousenvoeten wou finishen de spikes extra stevig moesten aanbinden. Zelfs als supporter vloog de modder je rond de oren en was het een hachelijke onderneming. Ik zag zelfs een paar supporters onderuit gaan. (gniffel, gniffel)

Wij zaten al in de verwarmde tent achter een kom soep toen Yorben De Troyer (eerstejaars miniem) met blote benen vol modderspatten de warme tent binnenkwam.

In Stekene liep ik Yorben al eens tegen het lijf, dit vertelde hij toen in een interview.

Els: Proficiat Yorben, ik zie dat je een bronzen medaille behaald hebt vandaag. Had je deze echt verdiend?

Yorben: Ik denk het, ik ben diep moeten gaan; ik heb toch afgezien.

Els: Je hebt toch niet moeten overgeven aan de finish?

Yorben: Neen, dat heb ik nog nooit moeten doen.

Els: Kan jij je concurrenten al wat inschatten?

Yorben: Ja, toch wel. Als je bijvoorbeeld weet dat één van die concurrenten de week ervoor gelopen hebben, dan moet die soms eens een weekend rusten en dan heb ik meer kans om eens te winnen…

Els: En wat betekent winnen voor jou? een bronzen medaille, is dat ook winnen?

Yorben: Ik vind van wel een overwinning voor mezelf een beetje!

Els: Dat zal wel zijn, proficiat!

Yorben: Ik had het niet echt verwacht want gisteren had ik wat pijn aan mijn rug, onderaan. Ik ben toen naar mijn oma gegaan, die is kinesiste…

Els: Wablief, heb jij een privékinesiste?

Yorben: Ja, eigenlijk wel! – fier. - Ze geeft me ook tips en oefeningen. Vanmorgen heb ik mijn oefeningen dan gedaan.

Els: Hoeveel moet jij je oma dan betalen?

Yorben: Niets, haha.

Els: Waaw, dus je oma betekent meer voor jou dan gewoon een oma!

Yorben knikt breedglimlachend. 

Els: Heb jij nog persoonlijke assistentes?

Yorben: Ja, eigenlijk wel; mijn mama en mijn papa maken mijn zak klaar en zo. Bij deze wil ik die ook eens bedanken. Die brengen me naar de training en zo en die wassen mijn schoenen. Zonder hen zou ik hier niet kunnen staan.

Els: Mooi, en heb jij nog supporters ook?

Yorben: Ja, de supporters van andere kinderen supporteren ook, en dat is wel tof! Vandaag was mijn turnjuf hier ook om te supporteren, want ik ga hier in Stekene naar school.


We zijn nu een paar weken later - 18 januari 2015 - op de cross in Schellebelle.  Deze keer is het Yorben niet gelukt om een medaille te veroveren…

Yorben zuchtte diep toen ik er naar vroeg. Aan zijn supporters heeft het zeker niet gelegen want de mama van Yorben, zijn zus, zijn oma en opa waren supporters van dienst. Blijkbaar was het een dag waarbij de concurrenten ook aanwezig waren en in vorm want ze hebben met 4 gesprint voor een podiumplaats. Hierbij behaalde Yorben de meest ondankbare plaats: de vierde.

Knap gedaan, maar zo ondankbaar!

We blijven supporteren hoor Yorben!